170 Hz - Filmhuis Het Domein

In een liefdesgeschiedenis: de poëzie en de schoonheid van gebarentaal - De liefde tussen twee jonge mensen, die min of meer toevallig doofstom zijn, verloopt van het extatische begin naar het ingehaald worden door het verleden. Een zestienjarige dochter van rijke ouders en haar negentienjarige hippie minnaar lopen samen weg. Zo creëren ze een eigen wereld voor hun liefde, in een aangespoelde onderzeeboot. Maar is er wel sprake van een toekomst samen, als de eerste vurigheid bekoeld is? Het verhaal is bekend en is redelijk onbelangrijk, de wijze van vertellen en uitbeelden niet. De regisseur heeft eerder twee experimentele korte films gemaakt en daar veel prijzen mee gewonnen.

In een liefdesgeschiedenis: de poëzie en de schoonheid van gebarentaal - De liefde tussen twee jonge mensen, die min of meer toevallig doofstom zijn, verloopt van het extatische begin naar het ingehaald worden door het verleden. Een zestienjarige dochter van rijke ouders en haar negentienjarige hippie minnaar lopen samen weg. Zo creëren ze een eigen wereld voor hun liefde, in een aangespoelde onderzeeboot. Maar is er wel sprake van een toekomst samen, als de eerste vurigheid bekoeld is? Het verhaal is bekend en is redelijk onbelangrijk, de wijze van vertellen en uitbeelden niet. De regisseur heeft eerder twee experimentele korte films gemaakt en daar veel prijzen mee gewonnen.

Deze film waarin bijna niet wordt gesproken, focust op de ervaring van beeld en geluid. Het geeft daarvoor ongekend mooie beelden, waar je je aan kan overgeven en puur ervan genieten. Niet eerder was er zo'n ontdekkingstocht met de camera van het menselijk lichaam. Zoals een schilder(es) het lichaam liefheeft dat uitgebeeld wordt, zoals een fotograaf dat ene shot maakt, zo is het hier film die koestert en toont en streelt.

Hoewel de verscheidenheid aan films onmetelijk is met verschillen in kleurgebruik, cameravoering, gebruik van licht, het uitbeelden van diverse verhalen waaruit je kan concluderen dat elke film uniek is. Toch durf ik te beweren dat er absoluut gradaties zijn in uniekheid, ook in arthousefilms en dit is weer een topper. Ja, inderdaad: weer. In The Mill and the Cross gaf de regisseur beweging aan een schilderij en vertelde de verschillende verhalen ervan. Hier schildert een regisseur met als middel het medium film.

De acteurs leerden in een half jaar tijd spreken met gebarentaal en maakten zich deze taal eigen. Die trouwens ondertiteld wordt voor ons, die deze taal niet kennen. Gebarentaal is een geweldig beeldende taal, waarin op een heel andere wijze dan in de gesproken en geschreven taal abstracte begrippen geduid worden. Er is meer aan de hand dan bewegende vingers, ook de lichaamshouding is betekenisgevend b.v. Ook dit draagt bij aan de uniekheid van deze film.

Zij was genomineerd bij het Nederlands Film Festival in 2011 voor de prijs van beste actrice. Evenals Marco Vermaas voor beste geluid. De film won de publieksprijs voor regisseur Joost van Ginkel.

De regisseur:
"Hoewel het verhaal draait om twee dove jongeren en ik me voor de productie flink in de dovenwereld heb verdiept, ben ik er niet op uit geweest om een film over dovenproblematiek te maken. Daar zijn al eerder goede films over verschenen. Ik was vooral geïnteresseerd in de poëzie en de schoonheid van deze taal. Ik vond het spannend om een film te maken waarin bijna niet hardop wordt gesproken. Het moest een ervaring worden van beeld en geluid, iets wat je als kijker ondergaat."

Routebeschrijving