Carnage - Filmhuis Het Domein

Vilein, messcherp en indringend: in Carnage voeren twee echtparen strijd op de vierkante meter. Dat samenzijn loopt uit op een adembenemend en onbeschaafd slagveld. Wanneer de maskers eenmaal zijn gevallen, zit het kwartet kotsend, tierend, gal spuwend en lallend nog steeds aan elkaar vast. Zoals ze evenmin aan hun politiek correcte maar nog altijd middelmatige leventjes kunnen ontsnappen, aan de gruwelen van het ouderschap, de sleur van het huwelijk, de afhankelijkheid van smartphones, sterke drank en make-up of wat Polanski ook maar voor emotionele psychologische dan wel maatschappelijk gesmede ketens om hun hals legt.

Vilein, messcherp en indringend: in Carnage voeren twee echtparen strijd op de vierkante meter. Dat samenzijn loopt uit op een adembenemend en onbeschaafd slagveld. Wanneer de maskers eenmaal zijn gevallen, zit het kwartet kotsend, tierend, gal spuwend en lallend nog steeds aan elkaar vast. Zoals ze evenmin aan hun politiek correcte maar nog altijd middelmatige leventjes kunnen ontsnappen, aan de gruwelen van het ouderschap, de sleur van het huwelijk, de afhankelijkheid van smartphones, sterke drank en make-up of wat Polanski ook maar voor emotionele psychologische dan wel maatschappelijk gesmede ketens om hun hals legt.

Polanski heeft altijd een voorkeur gehad voor film die zich in beperkte, benauwende ruimtes afspelen en elke eenzame opsluiting laat hij voortduren tot het laatste restje menselijke waardigheid geweken is. Dat deed hij al in zijn speelfilmdebuut Mes in het water om zijn personages vervolgens vooral in appartementen klem te zetten.
Het is dus geen wonder dat Polanski viel voor het bejubelde toneelstuk 'Le Dieu Du Carnage' van Yasmina Reza.

Dat Polanski de setting van Carnage van Parijs naar New York verplaatste, deed hij naar eigen zeggen omdat hij de toon van het stuk eerder Amerikaans dan Frans vindt. Zoon Elvis van Polanski speelt een van de twee jongens. Opnames die plaats vonden in Frankrijk, net als alle andere scènes die zich in het appartement afspelen, de overtuigende vergezichten die de flat biedt op de daken van New York, komen stuk voor stuk uit de computer. Polanski is even te zien als de buurman die in de deurspleet staat te gluren. Amerika is verboden terrein voor Polanski, sinds hij in 1978 de V.S. ontvluchtte, omdat hij veroordeeld dreigde te worden voor seksueel misbruik van een minderjarige.

Polanski vindt steeds het juiste evenwicht tussen ensemblespel en solo's, tussen totaalshots en close-ups. De acteurs moesten het complete scenario van buiten leren. Aan de geweldige timing van elke sarcastische grap en verbale steek onder de gordel, merk je hoe goed het viertal op elkaar ingespeeld is. Het levert een vileine film op van vier zogenaamd nette mensen en de film is ook nog eens komisch.