Historias - Filmhuis Het Domein

Verhalen die alleen bestaan wanneer ze herinnerd worden - In de Paraíba-vallei in zonovergoten Brazilië, prachtig en weelderig groen begroeid, is de tijd is stil gaan staan. De koffieplantages, eens de trots van het land liggen er verlaten bij, ze zijn verleden tijd geworden en de overgebleven bewoners van het dorp Jotuomba ook. Zij zijn blijven steken in een aangename routine met hun al geleefde levens en ze kennen elkaar goed. Te goed voor verrassingen. Dan komt de vreemdelinge, Rita, een jonge vrouw met een fototoestel die op een (h)eerlijke manier nieuwsgierig is. Die hun leven even deelt en vragen stelt en antwoorden ontlokt. Die met een ouderwets pinhole-toestel (een bus met een luikje en een gevoelige plaat erin) het licht vangt. En dan verschuift er iets in de werkelijkheid van het dorp: de tijd stroomt weer.

Verhalen die alleen bestaan wanneer ze herinnerd worden - In de Paraíba-vallei in zonovergoten Brazilië, prachtig en weelderig groen begroeid, is de tijd is stil gaan staan. De koffieplantages, eens de trots van het land liggen er verlaten bij, ze zijn verleden tijd geworden en de overgebleven bewoners van het dorp Jotuomba ook. Zij zijn blijven steken in een aangename routine met hun al geleefde levens en ze kennen elkaar goed. Te goed voor verrassingen. Dan komt de vreemdelinge, Rita, een jonge vrouw met een fototoestel die op een (h)eerlijke manier nieuwsgierig is. Die hun leven even deelt en vragen stelt en antwoorden ontlokt. Die met een ouderwets pinhole-toestel (een bus met een luikje en een gevoelige plaat erin) het licht vangt. En dan verschuift er iets in de werkelijkheid van het dorp: de tijd stroomt weer.

Met prachtig camerawerk en spaarzame, veelzeggende dialogen brengt regisseuse Júlia Murat haar liefde voor de vallei en haar bewoners op de kijker over. In een ode aan regisseuse Chantal Akerman die in 1975 in haar film Jeanne Dielman indringend en langdurig de herhaling van handelingen van een huisvrouw toonde, brengt ook zij de routine van de dorpsbewoners letterlijk in beeld. In de herhaling. Zo krijgen we zelf als kijker een ervaring van die routine, die bijna de funktie krijgt van een ritueel om de voortgang van de tijd te bezweren. Daarnaast gebruikt Julia Murat lange, verstilde en geduldige shots die als poëzie op je inwerken. Wanneer we de wereld vanuit Rita's oogpunt zien, zijn de beelden beweeglijker: zo wordt de vitaliteit en levendigheid die zij brengt onderstreept.

Soms is 2 + 2 = 5, en er zijn films, die hebben dat. Er zit meer betekenis in dan je op het eerste ogenblik ziet. Wanneer zich dat ook nog met een gevoel van schoonheid vermengt, krijg je een filmervaring die je heel bijzonder raakt. Die zelfs maanden later een warm gevoel kan oproepen, wanneer je opeens aan die film denkt. Wanneer je je weer hun verhaal herinnert.

De pers over Historias
"verrassend boeiend" - Cinemagazine
"Murats debuut is met zo veel gevoel voor detail en zo zelfverzekerd gefilmd dat het een klein wonder is dat de film niet nog meer prijzen won, ook al werd ze in december beloond op het Abu Dhabi Film Festival en kreeg ze speciale vermeldingen in San Sebastian en op het recente Latin American Film Festival in Utrecht" - De Volkskrant

Routebeschrijving