The Domino Effect - Filmhuis Het Domein

Als je veilige wereldje in elkaar stort...Alles begint bij een Britse bank die failliet gaat. En dan beginnen de dominostenen te vallen. Van der Oest was er niet op uit om met een beschuldigend vingertje te wijzen naar de daders van de financiële crisis, maar wilde het pakkende gegeven omzetten in uitstekend en begrijpelijk drama. Dat is zeker gelukt. Terecht werd de film op het Nederlands Film Festival 2012 beloond met een Gouden Kalf voor beste regie.

Als je veilige wereldje in elkaar stort...
Alles begint bij een Britse bank die failliet gaat. En dan beginnen de dominostenen te vallen. Van der Oest was er niet op uit om met een beschuldigend vingertje te wijzen naar de daders van de financiële crisis, maar wilde het pakkende gegeven omzetten in uitstekend en begrijpelijk drama. Dat is zeker gelukt. Terecht werd de film op het Nederlands Film Festival 2012 beloond met een Gouden Kalf voor beste regie.

Alles begint bij een Britse bank die failliet gaat. Een automonteur die zaken doet met die bank kan de dure bruidstaart die hij had besteld niet meer betalen. De taartenbakster kan daardoor de lening aan haar broer in India niet voldoen. Die pleegt vervolgens boekhoudfraude, waardoor in China een autohandelaar al zijn geld kwijtraakt en de SUV's niet meer kan leveren aan een Nederlandse handelaar. Die vervolgens zijn Zuid-Afrikaanse nanny ontslaat, waardoor haar dochter in Afrika als prostituee op straat komt te staan.

Het zal duidelijk zijn, we hebben hier te maken met een mozaïekfilm over de gevolgen van de financiële crisis. De film doet soms denken aan Babel en 21 Grams van regisseur Iñárritu. Van der Oest begon in 2009 al met dit ambitieuze project. Ze maakte een snelle start, omdat de crisis ook weer snel uit de belangstelling van het publiek zou kunnen verdwijnen. Die zorg was overbodig, hebben we intussen gemerkt. Paula bracht tussendoor haar film Black Butterflies (over de Zuidafrikaanse dichteres Ingrid Jonker) uit, die op het Nederlands Film Festival als Beste Film werd aangemerkt.

Terug naar Domino: bij zoveel verhaallijnen duurt het wel even voordat de gemiddelde bezoeker snapt hoe alle gebeurtenissen zich tot elkaar verhouden. Van der Oest heeft zelf het scenario geschreven en moest alle personages de nodige ruimte geven om een punt te kunnen maken. Dat geeft soms een gevoel van tijdgebrek in deze film van 98 minuten en ook op dramatisch vlak hapert The Domino Effect hier en daar. Om dat te compenseren worden sommige situaties uiteindelijk net weer te ver overtrokken om nog echt geloofwaardig te blijven. Een vrouw van middelbare leeftijd die zo diep in de schulden zit dat ze maar meedoet aan een stilettorace (sprinten op naaldhakken) en daar dan ook nog eens de hak van haar schoen bij afbreekt: dat vraagt te veel van de kijker.

Van der Oest probeert het grote te verbinden met het kleine, het menselijke dat in alle verhalen naar voren komt. Dat lukt vooral in de kleine, minder nadrukkelijke scènes: kleine Lulu die de rode jas van haar oma wil dragen of de Zuid-Afrikaanse oppas die het kind van Antoinette en Kai de borst geeft.

Dit is een film met een ongemakkelijke boodschap, met de sfeer van een thriller, goed onderbouwd door doeltreffend camerawerk en een dreigende muziekscore. Van der Oest was er niet op uit om met een beschuldigend vingertje te wijzen naar de daders van de crisis, maar wilde het pakkende gegeven omzetten in uitstekend en begrijpelijk drama. Dat is zeker gelukt. Mooie beelden, soms rauw en ontroerend, met sterk spel van de overwegend internationale cast. Terecht werd deze prestatie van Paula van der Oest op het Nederlands Film Festival 2012 beloond met een Gouden Kalf voor beste regie.