Toespraak burgemeester Cox bij stille tocht voor Glenn van Haen

Sittard-Geleen, 27-06-2012 | Nadat de vele duizenden, die meeliepen in de stille tocht ter herdenking van de afgelopen vrijdagnacht ten gevolge van zinloos geweld overleden Glenn van Haen, op de Markt van Sittard waren aangekomen, sprak burgemeester Sjraar Cox de aanwezigen toe. Hieronder vindt u de tekst van zijn toespraak.

Sittard-Geleen, 27-06-2012 | Nadat de vele duizenden, die meeliepen in de stille tocht ter herdenking van de afgelopen vrijdagnacht ten gevolge van zinloos geweld overleden Glenn van Haen, op de Markt van Sittard waren aangekomen, sprak burgemeester Sjraar Cox de aanwezigen toe. Hieronder vindt u de tekst van zijn toespraak.

De lijst van slachtoffers van zinloos geweld is afgelopen vrijdag weer langer geworden. En deze keer met de naam van een inwoner van onze stad: Glenn van Haen.

Het begon als een normale vrijdagavond. Afscheid nemen van zijn ouders: "Veel plezier, hou dich rustig, jong." Op stap met vrienden. Een verjaardag vieren. Het was afgelopen vrijdagnacht, tegen sluitingstijd, in ons eigen Sittard. Nog even een hapje eten met de groep ... en dan ... BAM. In éé n klap staat het leven stil.

Alleen anderen kunnen nog vertellen hoe de avond is verlopen. Sterker nog: moeten dit vertellen. Want een laffe confrontatie in de Putstraat heeft Glenn zijn leven gekost. De beelden blijven bij velen, die het hebben zien gebeuren en hulp hebben verleend, op hun netvlies achter.

Het ergste dat je als ouders kan overkomen. Dat werd voor José en Ger van Haen afgelopen weekend werkelijkheid.
Ouders hebben hun enig kind verloren.
Annika, die het allemaal heeft zien gebeuren, heeft haar vriend verloren, een kleinzoon is niet meer, een neef, een vriend...
Zoveel verdriet. Je wordt er stil van...

Pas 23 jaar, nog een heel leven voor zich. Op weg om een nieuwe opleiding te pakken die hem verder zou brengen in zijn maatschappelijke carrière. Uit het leven gerukt...
Een gat voor de familie, maar ook een lege stoel temidden van de vriendenkring in Munstergeleen. Vrienden die gisteravond bijeen waren in de voetbalkantine van SVM en die op mijn verzoek hebben opgeschreven hoe zij Glenn hebben ervaren.

Ik citeer letterlijk wat zij aan het papier hebben toevertrouwd:

"Hoe was Glenn? Hij was unne sjoone miensch.

Glenn was grappenmaker van elk gezelschap. Een echte deugniet die overal de humor van in zag. Hij had altijd gekke ideeën en met zijn overtuigingskracht wist hij ook iedereen zo ver te krijgen om die grappen uit te halen, die hij in gedachte had.

Glenn was enorm sportief en zag ook overal een wedstrijd in. In deze wedstrijden verzon hij ook zijn eigen regeltjes en trucjes om altijd weer de beste te zijn.

De grote liefdes in Glenn zijn leven waren: Annika, Fortuna, zijn vrienden, zijn konijntje Bruno en Ajax. Niet de club, maar zijn hond.

Glenn ging naar bijna alle uitwedstrijden van Fortuna. Bij de uitwedstrijden wist Glenn er altijd wel een feestje van te maken. Winst of verlies, dat maakt niets uit. Hij maakte altijd iedereen aan het lachen in de trein, als hij via de telefoon met zijn typetjes mensen voor de gek hield. Zelfs bij vreemde mensen die in de trein zaten te slapen verscheen er een glimlach op het gezicht als Glenn zijn grappen aan het maken was.

We kunnen hier ontelbare woorden over Glenn met jullie delen, maar dat zijn er nog te min. 23 jaar jong op 23 juni, dat is toch te vroeg? Glenn doe waars eine heule sjoone minsch!!"

Wie had gedacht dat de naam van Glenn van Haen aan de lijst moest worden toegevoegd?
Een inwoner van onze eigen stad. Niet ver weg dus, maar in onze eigen Putstraat, vlakbij die stoeptegel met daarop een lieveheersbeestje. Kan het wranger?

Een lieveheersbeestje: een mooi symbool, maar daar gaan we het niet mee redden. Glenn van Haen is het slachtoffer geworden van zinloos geweld. Een lastig maatschappelijk probleem dat we moeten aanpakken. Samen. Hoe kunnen we herhaling voorkomen?

De afgelopen dagen hebben wij met zijn allen ongetwijfeld duizenden keren ons die vraag gesteld.
Hoe heeft dit kunnen gebeuren?
Wat is er met onze samenleving aan de hand?
Waarom kunnen we niet veilig op stap in onze eigen stad?
Waarom kunnen mensen na een avondje stappen niet met een opgewekt gevoel huiswaarts keren?
Waarom moet je alert zijn op mensen die je het geluk niet gunnen?

Ook IK vraag me af hoe we zinloos geweld kunnen voorkomen. Net als u.
Ook IK voel onmacht.
Ook IK voel woede.
Ook IK zit vol met emoties.

Het was uitdrukkelijk de wens van de familie van Glenn om, om die reden, deze stille tocht te organiseren.
Een stille tocht om Glenn te herdenken.
Een stille tocht om ons te bezinnen op al die vragen die wij ons de afgelopen dagen gesteld hebben.
Een stille tocht als een indrukwekkend verzet tegen zinloos geweld.
Dit mag nooit meer voor komen!

De moeder van Glenn, José van Haen, heeft haar gevoelens aan het papier toegevoegd. Ik citeer:

"Glenn was 23 jaar in ons midden. Zijn aanwezigheid in ons leven moet ons de kracht geven om verder te gaan, Glenn moet niet voor niets uit het leven zijn gerukt, laat een boodschap hiervan uitgaan, iedereen die dit leest of hoort; denk altijd na, wees menselijk, stop geweld. Wraak is NOOIT een antwoord op het geweld dat hier vrijdagnacht heeft plaats gevonden."

Sommigen van jullie zullen zo meteen een witte ballon loslaten. Als symbool van het loslaten van iets kwetsbaars, iets dierbaars... dat langzaam maar zeker opstijgt naar de hemel... dat uit ons zicht verdwijnt, maar niet uit ons hart.

BAM... een fatale klap, vlakbij een stoeptegel met een lieveheersbeestje... Hoe wrang dan ook, we zullen Glenn moeten loslaten.

Maar laten we dit niet wegzetten als een incident. Hij is slachtoffer van zinloos geweld. Van een maatschappelijk probleem dat we niet MOGEN loslaten.

IK zal dit ook niet loslaten.