Zangtrio afgezegd wegens mild kritisch couplet

01 mrt 2019, 19:11 Nieuws
rene haustermans tijdens de seniorenzitting
Sittard-Geleen.nieuws.nl

Door René Haustermans | Carnaval is het hoogfeest van reflectie, de balans van de microsamenleving wordt opgemaakt en het wel en wee binnen de gemeenschap wordt bespreekbaar gemaakt.

De harde kantjes worden door humor en relativering afgevlakt. Dat is één van de carnavalistische paradigma’s, tenzij er mensen zijn die het spel niet willen of kunnen meespelen.

Het spel moet gespeeld worden. Wanneer je daar niet van gediend bent, speel je niet mee en vier je geen carnaval. Maar wat als je in een dergelijk situatie behoort tot de toonaangevende vereniging die de reflectie proclameert, maar er zelf geen gevoel voor heeft en er niet van gediend is?

De perikelen rond de Sittardse carnavalsvereniging De Marotte zijn de laatste maanden onderwerp van gesprek bij heel carnavalminnend Sittard. De voormalige vorst bedankte voor verdere samenwerking en met hem ook enkele leden van de raad van elf. De resterende Marotte doen hun uitstekende best om carnaval door te laten gaan en met slechts enkele personen de hele organisatie op zich te nemen. Dat verdient lof!

Echter is het de vraag of er wel zo veel georganiseerd moet worden. Kunnen carnavalisten zichzelf niet vermaken? Het motto De Marotte én 't Volk van Zitterd beoogt dat het volk zelf viert, op basis van reflectie en feestvreugde. De Marotte zijn slechts gangmakers. Zij die aansturen op reflectie, zoals hun naam dat beoogt. Het laatste is in de loop der jaren ingeruild voor het faciliteren en organiseren van evenementen rondom carnaval.

Het laammake lijkt wel verdwenen. Daar waar een carnavalsvereniging de persiflage was op de overheid, heeft menige raad van 11 zichzelf verheven tot autoriteit met soms dictatoriale neigingen om grip te houden om hun eigen positie. Een positie die niet meer de narrenspiegel hanteert, maar slechts om statusbehoud draait.

Terug naar de titel van dit werkje. Tijdens de sfeervolle seniorenzitting van 15 februari werden door een drietal Sittardse zangers enkele nostalgische liedjes uit Sittard gebracht. Eén enkel lied, dat oorspronkelijk maar één couplet bevat werd aangevuld met een actuele kwestie over het wel en wee binnen de gelederen van de Marotte. Het besloot met een aansporing tot relativering en samenwerking, dan komt alles goed.

ich weit t neit
Het gewraakte couplet

Hetzelfde trio werd ook gevraagd voor de laatste zitting, het Finale-Sjpektakel. Enkele dagen voorafgaand aan deze zitting werd het trio te kennen gegeven dat zij niet welkom waren omwille van de hierboven afgebeelde tekstregels. Het bevestigt het bovenstaande maar weer al te goed.

Hoewel de resterende Marotteleden hun uiterste best doen om hun nadagen tot een glorieus einde te brengen, maakt het laatste voorbeeld duidelijk dat zij weliswaar goed organiseren, maar hun eigen doel en grondgedachte volledig voorbijstreven.

Marotte én Volk van Zitterd, vier carnaval, houd elkaar de spiegel voor, maar ook jezelf. Reflectie is niet om iemand of een vereniging af te breken, maar juist een aansporing en stimulans om het nog beter te doen. Daarin zit de grondbehoefte van carnaval! Van persoon tot vereniging en van een gemeenschap tot de hele maatschappij! Carnaval als reflectie is een medicijn voor de mensheid.

Het zou vergoed moeten worden door het ziekenfonds!