'Het melkzuur spuit uit mijn oren'
Afgelopen dinsdagavond deed de 23-jarige Luuk Jansen uit Nootdorp (gemeente Den Haag) een succesvolle aanval op het uurrecord van de Wielerbaan Geleen. Dat record stond sinds 7 juni 2015 op naam van Renier Scheepers uit Herten met 43,229 kilometer. Jansen voegde daar nog eens 1692 meter aan toe.
Michel van Dijke en Jack Theunissen organiseren de baanwedstrijden en het Wereld(stad)uurrecord. "Dinsdagochtend was het nog spannend of de recordpoging wel kon doorgaan vanwege het wisselvallige weer. Aan de eind van de ochtend hebben we besloten het toch te laten doorgaan. Luuk moest natuurlijk van ver komen en daarom hakten we de knoop al vroeg door."
Eenmaal op de baan begon Luuk om 17:00 uur met de warming-up op de rollen. "Voor de warming-up heb ik altijd een vast protocol", zeg Luuk. "Met de tijdritfiets op de rollen, eerst tien minuten rustig peddelen gevolgd door een steigerung van vijf minuten beginnend bij 200 watt, dan 230 watt, dan 270 watt, dan 300 watt en eindigen met 330 watt, vervolgens vijf minuten rustig en dit drie keer herhalen en mijn benen en lichaam zijn er klaar voor." Om 17:58 uur was Luuk klaar voor de start. "Na het startsein ging ik voor mijn uurrecord, een uur alleen voor mij, al die mensen waren voor mij naar de baan gekomen om me aan te moedigen."
Luuk vertelt hieronder wat hij in dat uur doormaakte.
"Rustig de fiets op gang trekkend door de eerste bocht, vervolgens in die in elkaar gedoken houding, 330watt op de teller, gaat goed. Oef, een zucht wind in mijn voorwiel, ik slinger een beetje over de baan maar weet dicht bij de witte lijn te blijven. De eerste tien minuten voelen als een normale tijdrit, de bochten en het ritme brengen me in een trance, het rondetijdenbord geeft tijden rond de 39 seconden, we zitten op éénzesde van de race.
Het begint steeds meer pijn te doen, mijn armen verkrampen iets, de volgende ronde mag ik drinken van mijzelf, even uit die houding, twee snelle slokken, bidon terugsteken en voor de bocht weer in de tijdrithouding. Mijn coach Leo Adegeest geeft aan 'compact rijden en houd de lijn'. Rondetijden lopen iets op. Is dit dan de eerste dip? Hoelang heb ik eigenlijk gereden? Ik gebaar naar Leo dat ik de tijd wil weten, hij geeft een half uur door. We zijn op de helft. De rondetijden blijven stabiel.
Ik drink nog maar een keer, even ontspannen, toch voel ik een lichte kramp op komen. Shit! Ben vergeten een magnesium tablet te nemen. Volgende ronde ga ik met wind mee even op te pedalen staan, even uitstrekken, proberen te zorgen dat die kramp weg blijft.
Nog 20 minuten. Elke ronde tel ik af waarbij ik na elke derde ronde corrigeer voor mijn ronde tijd. Voor mijn gevoel neemt de wind toe, ik kijk naar beneden en zie mijn vermogen flucturen 270, 275, 280 ik probeer een hoger ritme op te pakken, het vermogen loopt op naar 290, 295. Dit vasthouden!
Ik merk dat ik weer in een trance raak, ik rij een betere lijn en mijn rondetijden gaan weer wat naar beneden, ik zie weer 39 staan op het rondebord, Leo probeert me op te zwepen, de aanmoedingingen langs de kant en die van baanleider Michel van Dijke door de megafoon zorgen ervoor dat ik in het ritme blijf. Ik denk ik moet blijven drinken maar mijn lichaam voelt goed, de houding voelt minder verkrampt dus ik ga door.
Nog 5 minuten, dit is het slotakkoord. Ik schakel nog een tandje bij, het melkzuur spuit uit mijn oren, de kuiten vechten tegen de kramp. Ik hoor bij doorkomst nog 40 seconden, nog 1 ronde dus, ik probeer nog een keer alles uit de kast te halen.
Het eindsignaal!
Ik stuur omhoog, laat me uitrijden en stop. Ik merk dat ik nauwelijks kan lopen, de bilspieren en hamstrings staan helemaal strak, mijn lichaam is helemaal leeg. Jurylid Jack Theunissen komt bij me, 44,921 km, een mooie afstand ik hoopte zelf op een of twee rondjes meer vooraf maar gezien de wind aan het eind van de race erg tevreden. Vele felicitaties verder ga ik met een voldaan gevoel naar de douche, nog steeds een leeg gevoel in mijn lichaam, lopen gaat nauwelijks. Wat zijn we toch voor malloten, die wielrenners, een uur lang jezelf het snot voor ogen rijden en als kers op de taart de komende week spierpijn.
The day after: na een welverdiende nachtrust besloten niet te gaan werken, lopen ging al nauwelijks laat staan autorijden. Dan maar even de Garmin uitlezen, 1 uur gereden, (had ik nou niet verwacht) 277 watt gemiddeld met 95 omwentelingen.
Ik ben erg blij dat ik deze poging heb gedaan en hopelijk staat het voor een lange tijd, daarentegen hoop ik wel dat er nog vele pogingen komen. Volgend jaar kom ik terug want er zit nog meer in dit lichaam."
24-uurs wereldrecord
Organisator Michel van Dijke: "Ik ben ontzettend blij dat we mede door het Wereld(Stad)uurrecord ook boven de rivieren opvallen. Ik ben vandaag gebeld door iemand die een 24-uurs wereldrecord op onze wielerbaan wil vestigen. Binnenkort gaan we dit testen."
