No - Filmhuis Het Domein

Scherp en boeiend document van politiek en marketing tijdens de jaren tachtig in Chili - No is het slotstuk van een (ongepland) drieluik (over de dictatuur van Pinochet) van de Chileense regisseur Pablo Larraín.

Scherp en boeiend document van politiek en marketing tijdens de jaren tachtig in Chili - No is het slotstuk van een (ongepland) drieluik (over de dictatuur van Pinochet) van de Chileense regisseur Pablo Larraín.

In No behandelt Larraín het einde van het regime van Pinochet, gezien door de ogen van een gehaaide reclamejongen (Gael García Bernal). Pakkende film over het einde van een dictatuur: een hoopvolle, maar ook gevaarlijke en verwarrende periode.

Uitgebreide beschrijving
René Saveedra (Gael García Bernal) heeft het goed voor elkaar: zijn carrière loopt gesmeerd en hij maakt reclames voor iedereen die maar genoeg geld biedt. Wanneer hij wordt gevraagd mee te doen aan een politieke campagne, aarzelt hij. Het is niet zomaar een campagne. Onder internationale druk heeft generaal Pinochet, dictator vanaf zijn staatsgreep in 1973, een referendum uitgeschreven. Stemmen de Chilenen ja, dan blijft hij aan de macht; kiest de meerderheid voor nee, dan zullen democratische verkiezingen worden gehouden.

De film laat op meesterlijke wijze zien hoe uitgekiende reclametechnieken de uitslag van het referendum bepaalden. Hoewel de film fictie is, bleef regisseur Larraín dicht bij de feiten. Dat realisme wordt versterkt door het gebruik van (nagebouwde) U-Matic videocamera's, zoals die in 1988 ook voor de campagne werden gebruikt.

Het ziet er niet fraai uit: het beeld is grofkorrelig, bijna vierkant van formaat, vaak overbelicht, bruinig of onscherp. Als je als kijker eenmaal geacclimatiseerd bent, vallen er prachtige schoonheidsfoutjes op die je met een modernere camera niet meer tegenkomt. Zo verdwijnen de personages soms ineens met tegenlicht en komen ze dan langzaam weer tevoorschijn bij het veranderen van het standpunt. Die imperfecties geven een bijzondere meerwaarde en creëren een soort realisme van het eigentijdse.
De echte commercials van toen - Larraín verwerkte een flink aantal in de film - vloeien zo moeiteloos over in het nagespeelde verhaal van Saavedra.

In No, genomineerd voor een Oscar voor Beste Buitenlandse Film, wordt fantastisch geacteerd. De Mexicaanse ster Gael García Bernal (Amores Perros, Y tu Mamá también, Babel) is ijzersterk als de snelle reclamejongen Saavedra. Alfredo Castro blinkt uit als zijn verbitterde baas. Castro was ook de hoofdrolspeler in Larraíns eerdere films over het Pinochet-tijdperk, die samen met No als een trilogie kunnen worden beschouwd. In Post Mortem (2010) draaide het om de bloedige staatsgreep; Tony Manero (2008) ging over de gewelddadigste periode van Pinochets bewind. No belicht het einde van de dictatuur: een hoopvolle, maar ook gevaarlijke en verwarrende periode.