Verwondering: met de ogen van een kind kijken naar haar wereldDe zesjarige Hushpuppy leeft met haar vader in 'the Bathtub', een Biesboschgebied in Louisiana. De overheid zet dit onder water en de bewoners verweren zich, terwijl ze juist zo goed in feesten waren. Intussen leert Hushpuppy op school dat de ijskap smelt en de wereld in gevaar is. Het zet haar fantasie in vuur en vlam. Deze film is een feest voor het oog. Golden Carmera in Cannes en een heleboel andere prijzen.
Verwondering: met de ogen van een kind kijken naar haar wereld
De zesjarige Hushpuppy leeft met haar vader in 'the Bathtub', een Biesboschgebied in Louisiana. De overheid zet dit onder water en de bewoners verweren zich, terwijl ze juist zo goed in feesten waren. Intussen leert Hushpuppy op school dat de ijskap smelt en de wereld in gevaar is. Het zet haar fantasie in vuur en vlam. Deze film is een feest voor het oog. Golden Carmera in Cannes en een heleboel andere prijzen.
Die wereld is dan een stuk afgelegen land-in-wording wat eens de delta van een rivier was. Nu wordt het een overloopgebied om een nabijgelegen stad te beschermen en staat het onder water. Maar het water zakt niet meer weg en laat zijn vruchtbare slib niet meer achter: er is nu een dijk met uitzicht op petrochemische fabrieken. Een paradijsje met uitzicht op bizarre constructies aan de horizon. De bewoners leven in een soort 'Oranje Vrijstaat'. Wanneer je verstandig bent in deze wereld, heb je ook een huisje dat kan drijven of desnoods een vlot drijvend op olievaten. Er is altijd drank in etiketloze flessen, maar er is ook een vertrouwde gemeenschap, burenhulp, muziek en dans, een eigen cultuur. De bewoners zijn bereid om ver te gaan om hun gebied te beschermen. Dat is de omgeving waarin de zesjarige Hushpuppy opgroeit, onze hoofdpersoon met haar jonge verdriet, want moeder is er niet meer. Zij hoort op school over de afbraak van de polen in Noord en Zuid en ziet dat op haar manier voor zich, met de ogen van een kind.
En dat is dan de film, met deze ingrediënten. Meer wordt het niet, ingrediënten. Maak je eigen verhaal, want een lijnrecht verteld verhaal van A naar B krijg je niet. Op die manier is dat het meest realistische om te doen, want in de werkelijkheid krijg je meestal ook maar brokstukken die je zelf tot een verhaal samenrijgt. We zijn er vaak zo goed in, dat we vergeten dat we zelf dit verhaal samengesteld hebben.
Is dat de moeite waard om te gaan zien? Volmondig ja. Want het zijn prachtige stukken, een feest voor het oog. Het ontroert én het doet pijn om aan te zien. Een meisje van zes dat je girlpower laat zien, dat is wrang, maar is een beeld dat je dagenlang bij kan blijven. Waarvan je blij bent dat je het gezien hebt.
Hushpuppy praat als voice-over alles aan elkaar. In die zin is het geen moeilijke film, als je bereid bent dit te ondergaan en je te laten meenemen: in felrealistische situaties van een kind maar ook haar dromen en verlangens uitgebeeld te zien in wat je magisch realisme kunt noemen. Om met verwondering te kunnen kijken, een feest, ja.
Prijzen: voor de regisseur, die het script schreef samen met Lucy Alibar en daarvoor ook in de prijzen viel, voor de zesjarige hoofdrolspeelster. Twee Britse prijzen o.a. Britse prijs voor independent film, de Golden Camera in Cannes én de Fipresci (pers) prijs en vier andere Franse prijzen, zes prijzen in de USA en de zegetocht zet zich voort. Aanbeveling van Obama.
Hannah McGill, President of the jury of the Sutherland Award: "...one film stood out as most clearly deserving of the top prize recognising innovation and originality: Benh Zeitlin's daringly vast, richly detailed Beasts of the Southern Wild."